+0 332 548 954

contact@site.com

درمان موضعي زخم هاي مزمن

كاربرد پی آر پی در درمان زخم هاي مزمن

ژانویه 2, 2016 - مدیر سایت

No Comments

 كاربرد پی آر پی در درمان زخم هاي مزمن
زخم هاي پاي ديابتي يكي از عمده‌ترين مشكلات پزشكي، اجتماعي اقتصادي در بسياري از كشورها هستند. تقريبا 15% از افراد مبتلا به ديابت حداقل يك بار طي زندگي شان دچار زخم پاي مي‌شوند و در 5 تا 8 در صد مبتلايان به ديابت طي ي كسال، قطع عضو را مي‌توان انتظار داشت.
سه گانه اختلال عروقي، نوروپاتي و اختلال ايمني، تكيه‌گاه بنيادي و علت مزمن شدن زخم هاي ديابتي هستند. در اكثر اين زخم ها بطور تیپیک، افزايش سطح پروتئازها، بويژه متالوپروتئینازهای ماتريكس (MMPS) و الاستازهاي نوتروفيل‌ ديده مي‌شود. بعلاوه ثابت شده است كه فاكتور نكروز تومور- آلفا موجب افزايش توليد MMPS و مهار توليدتالوپروتئینازهایمهاری مي‌شود.
هدف از درمان زخم پاي ديابتي، بستن زخم در كوتاه ترين زمان ممكن است. استانداردها پذيرفته شده براي مراقبت از زخم هاي پاي ديابتي عبارتند از كاهش فشار در ناحيه زخم، درمان مناسب زخم، درمان عفونت و ایسكمي، درمان ساير بيماري هاي همراه و در صورت نياز دبریدمان زخم. اعتقاد بر اين است كه دبريدمان شديد موجب تبديل زخم هاي مزمن به زخم حاد مي‌شود و عملكرد موثرتر فاكتورهاي رشد را امكان پذير مي‌سازد.

بدين ترتيب روند طبيعي ترميم زخم ( التهاب، تكثير سلولي و تجديد ساختار )انجام مي‌شود. در اين مراحل، اثرات پيچيده فاكتورهاي رشد مختلف نقش دارند كه بر فعاليت ميتوزي و تمايز سلولي اثر مي‌گذارند. Cooper و همكارانش نشان دادند سطح برخي فاكتور‌هاي رشد مانند TCF – β , FGF در مايعات محل زخم مزمن نسبت به زخم‌هاي حاد بطور قابل توجهي كمتر است.
روش هاي سلول درماني در حال تكامل (مانند PRP) نيز ممكن است نقش عملكرد در برنامه درمان استاندارد بيماران داشته باشند. استفاده از فاكتورهاي رشد پلاكتي براي درمان موضعي زخم هاي مزمن بر اساس اين واقعيت است كه فاكتورهاي رشد موجود در PRP به سه مرحله ترميم زخم در زخم ” حاد ” ايجاد شده پس از دبريدمان كمك مي‌كنند.
يك مطالعه باليني آيند‌ه‌نگر تصادفي، كنترل شده، دو سو كور و چند مركزي توسط Dviver و همكارانش براي بررسي و ايمني و كارايي ژل اتولوگ PRP براي درمان زخم‌هاي پاي ديابتي كه بهبود نمي‌يابند، انجام شد. هدف اصلي اين مطالعه اين بود كه نسبت بيماراني كه بهبود مي‌يابند، تعيين شود. در اين مطالعه كه روي 73 بيمار انجام شد، نسبت موارد بهبود كامل زخم در گروه تست درمان با ژل PRP از گروه كنترل بيشتر بود ( 3/81% در برابر 1/42% به ترتيب در گروه دريافت كننده ژل PRP و گروه كنترل). بعلاوه هيچ عارضه‌اي مرتبط با اين درمان گزارش نشد كه ايمني اين روش درمان را نشان مي‌داد. چندين مقاله مروري به كارايي استفاده از فاكتورهاي رشد پلاكت هاي اتولوگ در درمان زخم‌هاي مزمن و ديابتي اشاره كرده‌اند.
بطور كلي همه محققين معتقد‌ند زخم هاي پاي ديابتي از مشكلات بهداشتي عمده مي‌شوند و قطع عضو در اثر قطع زخم هاي پا، اولين علت بستري شدن در بيمارستان در افراد مبتلا به ديابت بشمار مي‌رود. در اكثر اين مطالعات نتيجه‌گيري شد كه شواهد فرآيند حاكي از آن است كه ترميم زخم در زخم هاي پاي ديابتي به فاكتورهاي رشد وابسته است و كاربرد موضعي اين فاكتورهاي رشد همراه با ساير درمان هاي استاندارد زخم موجب تسهيل و ترميم اين زخم ها مي‌شود.
Santos , Villeia با استفاده از 18 مقاله گزارش كردند استفاده از PRP موجب تسهيل روند ترميم زخم ( 95%CI معادل94/2-31/20) مي‌شود و شواهد علمي در حمايت از كاربرد PRP براي درمان زخمهاي ديابتي وجود دارد.

( 7 مورد از اين مقالات بصورت كارآزمايي باليني تصادفي و 5 مورد مقالاتي درباره علت بروز زخم هاي ديابتي بودند).

 

مدیر سایت

Leave a comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *