تقویت مو های نازک

تقویت مو های نازک

یکی از مشکلاتی که بعضی از خانم ها و آقايان برایشان بوجو می آید نازکی و کم پشتی موی سر می باشد,این مشکل با چند راه ساده قابل درمان و همین طور با انجام چند روش ساده قابل پیشگیری می باشد.

چند دلیل باعث نازک شدن موی سر شما میشود :

1:استفاده از مواد شیمیایی برای شستشو و نرم کننده های غیر استاندارد.

2: استفاده بیش از حد از سشوار و اتوی مو.

3:به طور ارثی و ژنتیكی.

4:این مورد بیشتر در خانم ها رایج است كم‌خونی و اختلال‌های هورمونی.

خوب در بالا اشاره ای به دلایل نازک شدن مو کردیم , شما اگر هنوز دچار نازکی موی سر نشده اید می توانید با رعایت موارد 1 و 2 از نازک شدن موی سرتان جلو گیری کنید.در زیر چند روش برای تقویت موی سر و درمان نازکی مو را برایتان قرار داده ایم:

1:رژیم های غذایی

یکی از مهمترین موادغذایی برای مو ها که کمبود آن حتی به ریزش مو منجرب می شود پروتئین ها هستند پس برای به دست آوردن میزان كافی پروتئین و كمك به ضخیم شدن موهای‌تان در هفته باید مقدار كافی ماهی، گوشت گاو، مرغ، نخود، لوبیا و دیگر حبوبات و انواع و اقسام مواد لبنی مانند شیر، ماست و پنیر نوش‌جان كنید.

مصرف امگا 3 ,ویتامین B , ویتامین E

2:استفاده از ماسک های مو

یکی از قدیمی ترین ماسک های مو که تاثیر خیلی خوبی بر روی موهای نازک دارد استفاده از ماسک تخم مرغ است,برای تهیه ایم ماسک مشا سفیده تخم مرغ را با یک قاشق روغن گیاهی به مدت 10 دقیقه روی موهای سرتان قرار دهید.

تقویت مو های رنگ شده

تقویت مو های رنگ شده

یکی از مشکلاتی که بعد از رنگ کردن موی سر برای افراط پیش می آید ضعیف شدن مو ها می باشد که با چند روش ساده می توانیم از ریزش مو و نازک شدن تار های مو جلو گیری کرد.

تقویت مو های رنگ شده با چند روش ساده امکان پذیر است , در زیر چند روش را برای شما آماده کرده ایم .

1:سعی کنید از رنگهایی استفاده کنید قابل اعتماد باشند و از محصولات دارای استاندارد بهداشتی باشند استفاده نمایید (در واقع مهمترین نکته قبل از رنگ کردن موی سر این بخش می باشد)

2:هفته ای یکبار از نرم کننده برای موهای سرتان استفاده نمایید و بعد از چند دقیقه موهای خود را بشویید.

3:نوک موهای خود را کمی کوتاه کنید.

4:مو های خود را زیاد در معرض نور آفتاب قرار ندهید.

این روش هایی برای شما گفته شد چند نکته ساده بود که با انجام آن بسیاری از مشکلاتی که برای مو های رنگ شده به وجود می آید بر طرف می شود و نیازی به پرداخت هزینه های زیادی برای ترمیم آن نمی باشد.

در مطالب آتی برای شما از روش های سنتی برای تقویت مو مطالب آموزشی قرار خواهیم داد.

ریزش موی سر در آقایان

ریزش مو

ریزش موی سر در آقایان

ریزش مو یکی از بیمارهای پوستی مهم حساب می شود که ممکن است دلایل مختلفی مانند: عصبی , مادر زادی و مشکلات ژنتیکی داشته باشد.این امر در آقایان کمی بیشتر می باشد

مردانی كه دچار ریزش موی سر نمی شوند، احتمالاً هورمون تستوسترون كمی دارند. هورمون مردانه تستوسترون دارای یك مشتقی بنام دی هیدروتستوسترون می باشد كه باعث طاسی سر می شود.

با افزایش سن، موی قسمت های جلو و وسط سر، نازك تر، روشن تر و كوتاه تر می شوند تا جائیكه به سختی می توان آنها را دید.

محلول 2 درصد مونوكسیدیل بنام (راگین)، جریان خون را به سمت موها افزایش داده و ریزش آنها را آهسته می كند، اگر چه باعث رویش موی جدید نمی شود.

داروی دیگر اسپیرونولاكتون است كه جلوی عمل هورمون های مردانه را كه باعث ریزش مو می شوند، می گیرد ولی اگر این دارو بصورت خوراكی مصرف شود باعث كاهش قدرت جنسی و عدم توانایی تولید مثل می شود. اما اگر بصورت محلول2 درصد در الكل برروی پوست سرمالیده شود، ریزش مو را كم می كند.

وقتیكه محلول راگین به همراه محلول اسپیرونولاكتون به پوست سر مالیده شود، بوی نا مطبوعی ایجاد می كند، در نتیجه نبایستی با هم مصرف شوند. برای جلوگیری از ایجاد این بوی بد، می توانید محلول راگین را صبح ومحلول2 درصد اسپیرونولاكتون ( محلول در الكل اتیلیك به همراه پروپیلن گلیسول) را شب هنگام به پوست سرتان بمالید.

ولی اداره غذا و دارو مصرف محلول اسپیرونولاكتون را برای درمان ریزش مو یا حفظ  سلامت موها مجاز نمی داند، در نتیجه در حال حاضر فقط ازمحلول مونوكسیدیل ( راگین) برای درمان ریزش مو استفاده می شود.

مردان و زنان دو هورمون مردانه در بدن خود دارند: تستوسترون و دی هیدروتستوسترون.

تستوسترون برای توانایی جنسی لازم است و باعث ریزش مو نمی شود. ولی در داخل سلول های بدن، تستوسترون به دی هیدروتستوسترون تبدیل می شود كه باعث ریزش مو می شود.

داروی پروسكار (Proscar) كه برای درمان بزرگی پروستات تجویز می شود، مانع تشكیل دی هیدروتستوسترون می شود ولی تا حالا ثابت نشده است كه این دارو از ریزش مو در افراد جلوگیری می كند، به همین دلیل پزشكان در استفاده از آن تردید دارند.

(قسمتی از این مطلب از سایت تبیان برگفته شده است)

ارتباط ریزش مو با تغذیه

ارتباط ریزش مو با تغذیه

ارتباط ریزش مو با تغذیه

مهمترین عامل ریزش مو، می تواند رژیم غذایی نامتعادل باشد.هنگامی که تغذیه فولیکول مو بطور کامل باشد، موی سالم ایجاد می‌شود ولی هنگام تغذیه ناقص این بخش ، سلولهای این ناحیه دچار سوء‌ تغذیه شده و به تدریج می‌میرند و یا وظیفه خود را به درستی انجام نمی‌دهند. کاهش نمک مصرفی ،‌ حذف یا محدود کردن مصرف اسید چرب اشباع ، کاهش مصرف آجیل ، شکلات ، غذاهای سرخ کردنی و پرادویه و مصرف فراوان آب ، سبزی و میوه تازه می‌تواند در جلوگیری از سفید شدن مو و ریزش آن ، ابتلا به شوره سر و شکنندگی مو مفید باشد.رژیم غذایی باید حاوی انواع مواد غذایی باشد.برای کاهش و درمان ریزش مو، غذای پر پروتئین و آهن کافی، لازم است.همچنین مصرف میوه ها، سبزی های تازه، سالادها و…نیاز است.

استرس:
از دیگر عوامل مهم ریزش مو، استرس، اضطراب، نگرانی و شوک ناگهانی است ،که کاهش و کنترل استرس میتوانید سبب درمان ریزش مو شود.
اگر عوامل محیطی ریزش مو مانند استرس و رژیم غذایی نامناسب را پیدا کنیم،‌ می توانیم با برنامه ریزی درست و با رعایت دستورالعمل های زیر از ریزش مو جلوگیری کنیم.

1- روغن زیتون : استفاده از روغن زیتون برای مو علاوه بر شفاف کردن موها، به رشد موهای جدید هم کمک بسیار زیادی می کند.

سعی کنید قبل از خواب مقداری روغن زیتون به موهای خود بمالید و آن را با پارچه ای (مثل روسری) بپوشانید و بخوابید. فردا صبح موهای خود را بشویید .

اگر چند بار این کار را تکرار کنید، رشد موهای جدید را در سرتان احساس می کنید .

یونانیان قدیم از این روش به عنوان درمان طبیعی ریزش موهای خود استفاده می کردند . این کار سبب حذف باکتری ها از فولیکول های مو می شود که در نهایت منجر به رشد موهای فرد می شود .
هرگز از آب داغ برای شستن تخم مرغ از روی سر خود استفاده نکنید، زیرا در این صورت زرده تخم مرغ بلافاصله سفت می شود
2- روغن بذر کتان : این روغن را برای مدت 5 دقیقه بر روی سر خود به صورت حرکات دایره ای شکل بمالید. بعد از مالیدن اجازه دهید تا روغن برای مدت 30 دقیقه بر روی موهایتان بماند.

كاربرد پی آر پی در درمان زخم هاي مزمن

درمان موضعي زخم هاي مزمن

 كاربرد پی آر پی در درمان زخم هاي مزمن
زخم هاي پاي ديابتي يكي از عمده‌ترين مشكلات پزشكي، اجتماعي اقتصادي در بسياري از كشورها هستند. تقريبا 15% از افراد مبتلا به ديابت حداقل يك بار طي زندگي شان دچار زخم پاي مي‌شوند و در 5 تا 8 در صد مبتلايان به ديابت طي ي كسال، قطع عضو را مي‌توان انتظار داشت.
سه گانه اختلال عروقي، نوروپاتي و اختلال ايمني، تكيه‌گاه بنيادي و علت مزمن شدن زخم هاي ديابتي هستند. در اكثر اين زخم ها بطور تیپیک، افزايش سطح پروتئازها، بويژه متالوپروتئینازهای ماتريكس (MMPS) و الاستازهاي نوتروفيل‌ ديده مي‌شود. بعلاوه ثابت شده است كه فاكتور نكروز تومور- آلفا موجب افزايش توليد MMPS و مهار توليدتالوپروتئینازهایمهاری مي‌شود.
هدف از درمان زخم پاي ديابتي، بستن زخم در كوتاه ترين زمان ممكن است. استانداردها پذيرفته شده براي مراقبت از زخم هاي پاي ديابتي عبارتند از كاهش فشار در ناحيه زخم، درمان مناسب زخم، درمان عفونت و ایسكمي، درمان ساير بيماري هاي همراه و در صورت نياز دبریدمان زخم. اعتقاد بر اين است كه دبريدمان شديد موجب تبديل زخم هاي مزمن به زخم حاد مي‌شود و عملكرد موثرتر فاكتورهاي رشد را امكان پذير مي‌سازد.

بدين ترتيب روند طبيعي ترميم زخم ( التهاب، تكثير سلولي و تجديد ساختار )انجام مي‌شود. در اين مراحل، اثرات پيچيده فاكتورهاي رشد مختلف نقش دارند كه بر فعاليت ميتوزي و تمايز سلولي اثر مي‌گذارند. Cooper و همكارانش نشان دادند سطح برخي فاكتور‌هاي رشد مانند TCF – β , FGF در مايعات محل زخم مزمن نسبت به زخم‌هاي حاد بطور قابل توجهي كمتر است.
روش هاي سلول درماني در حال تكامل (مانند PRP) نيز ممكن است نقش عملكرد در برنامه درمان استاندارد بيماران داشته باشند. استفاده از فاكتورهاي رشد پلاكتي براي درمان موضعي زخم هاي مزمن بر اساس اين واقعيت است كه فاكتورهاي رشد موجود در PRP به سه مرحله ترميم زخم در زخم ” حاد ” ايجاد شده پس از دبريدمان كمك مي‌كنند.
يك مطالعه باليني آيند‌ه‌نگر تصادفي، كنترل شده، دو سو كور و چند مركزي توسط Dviver و همكارانش براي بررسي و ايمني و كارايي ژل اتولوگ PRP براي درمان زخم‌هاي پاي ديابتي كه بهبود نمي‌يابند، انجام شد. هدف اصلي اين مطالعه اين بود كه نسبت بيماراني كه بهبود مي‌يابند، تعيين شود. در اين مطالعه كه روي 73 بيمار انجام شد، نسبت موارد بهبود كامل زخم در گروه تست درمان با ژل PRP از گروه كنترل بيشتر بود ( 3/81% در برابر 1/42% به ترتيب در گروه دريافت كننده ژل PRP و گروه كنترل). بعلاوه هيچ عارضه‌اي مرتبط با اين درمان گزارش نشد كه ايمني اين روش درمان را نشان مي‌داد. چندين مقاله مروري به كارايي استفاده از فاكتورهاي رشد پلاكت هاي اتولوگ در درمان زخم‌هاي مزمن و ديابتي اشاره كرده‌اند.
بطور كلي همه محققين معتقد‌ند زخم هاي پاي ديابتي از مشكلات بهداشتي عمده مي‌شوند و قطع عضو در اثر قطع زخم هاي پا، اولين علت بستري شدن در بيمارستان در افراد مبتلا به ديابت بشمار مي‌رود. در اكثر اين مطالعات نتيجه‌گيري شد كه شواهد فرآيند حاكي از آن است كه ترميم زخم در زخم هاي پاي ديابتي به فاكتورهاي رشد وابسته است و كاربرد موضعي اين فاكتورهاي رشد همراه با ساير درمان هاي استاندارد زخم موجب تسهيل و ترميم اين زخم ها مي‌شود.
Santos , Villeia با استفاده از 18 مقاله گزارش كردند استفاده از PRP موجب تسهيل روند ترميم زخم ( 95%CI معادل94/2-31/20) مي‌شود و شواهد علمي در حمايت از كاربرد PRP براي درمان زخمهاي ديابتي وجود دارد.

( 7 مورد از اين مقالات بصورت كارآزمايي باليني تصادفي و 5 مورد مقالاتي درباره علت بروز زخم هاي ديابتي بودند).